Zbirka „Jalovište“ profilisala se kao jedno od zapaženijih dela savremene domaće horor književnosti, pre svega zbog načina na koji žanr koristi kao sredstvo analize društvene i egzistencijalne krize. Kovačevićev horor ne počiva primarno na natprirodnom, već na „materijalnoj stravi svakodnevice“ – prostoru u kojem su raspad, nasilje i moralna erozija već normalizovani oblici postojanja.
Centralni pojam zbirke, „jalovost“, funkcioniše višeslojno – kao slika ekološke devastacije, društvene stagnacije, ali i unutrašnje pustoši likova. U tom svetu horor nije incident, već osnovno stanje stvarnosti. Jedna od ključnih karakteristika Kovačevićevog rukopisa jeste dosledan, gotovo radikalan pesimizam. Međutim, taj pesimizam nije postavljen kao stilizovana poza, već kao interpretacija stvarnosti: propadanje se ne prikazuje kao mogućnost, već kao neminovan proces.
Poseban kvalitet zbirke prepoznat je u njenoj snažnoj ambijentalnosti. Vojvođanski i širi regionalni prostor – sela, močvare, periferije – ne funkcionišu kao pozadina, već kao aktivni nosioci značenja. Ovi pejzaži oblikuju likove, uslovljavaju njihove postupke i generišu atmosferu teskobe i bezizlaznosti. Kritika je upravo u tome videla jedan od ključnih doprinosa knjige – uspešno spajanje lokalnog iskustva sa univerzalnim obrascima horora, od folklornih motiva do elemenata kosmičke strave.
Kovačevićev stil karakterišu gust jezik, izražena metaforičnost i narativna energija, često bliska filmskom izrazu. Istovremeno, u njegovoj prozi prepoznaje se i uticaj popularne kulture, naročito metal estetike, koja doprinosi intenzitetu i sirovosti njegovog pripovedanja.