Veliki poljski i svetski pesnik i esejista Adam Zagajevski preminuo je 21. marta u Krakovu. Rođen je u Lavovu, u današnjoj Ukrajini, 1945, a posle okončanja Drugog svetskog rata porodica Zagajevski preselila se u Gljivice (Šleska). Studirao je filozofiju i psihologiju u Krakovu, gde je, radeći kao profesor filozofije, živeo do 1980. Bio je istaknuti predstavnik poljskog književnog Novog talasa. Njegove pesme pisane tokom 1970-ih i 1980-ih godina predstavljaju jedan od najupečatljivijih primera socijalnog verizma u evropskoj poeziji tog vremena. Početkom 1980-ih preseljava se u SAD, gde je bio univerzitetski profesor u Teksasu, dok je jedan deo svake godine živeo u Parizu. Posle pada Berlinskog zida Zagajevski gradovima u kojima živi ponovo pridružuje i Krakov, u kome je poslednjih godina najviše i boravio.
Druga velika faza u poeziji ovog pesnika počinje 1990-ih godina. Obeležena poetikom magijskog verizma, njegova poezija u ovom periodu okreće se tihom, suptilnom i promišljenom preispitivanju ljudske svakodnevice, kao i malim čudima i mistici malih stvari u svakodnevnim okolnostima. Jedan je od najprevođenijih poljskih pesnika, njegove pesme i eseji objavljeni su na svim vodećim svetskim jezicima. Rano je prevođen i na srpski jezik, a Petar Vujičić i Biserka Rajčić preveli su veći deo njegovog opusa. U Beogradu i Novom Sadu boravio je u aprilu 2008, kao gost svog srpskog izdavača Arhipelaga. Zagajevski je dobitnik većine najprestižnijih međunarodnih nagrada za poeziju, između ostalih i Evropske nagrade za poeziju Petar Krdu (2014), Međunarodne nagrade Književni plamen (Podgorica 2018), kao i nagrada Atlas evropske lirike (Banjaluka 2019). Poznate su njegove knjige pesama: Saopštenja, Mesarnice, Pismo. Oda množini, Putovati u Lavov, Platno, Ognjena Zemlja, Žeđ, Antene i Nevidljiva ruka (Arhipelag), kao i knjige eseja Mali Larus i Odbrana vatrenosti (Arhipelag).