Inače bi se moglo reći da je Ustav SFRJ iz 1974. imao veliki uticaj i izvan granica Jugoslavije pa se tako raspao i jedan Sovjetski Savez, o Čehoslovačkoj da i ne govoirmo. Naravno, to je samo šala. Ali, nije šala da je SSSR imao jedan vrlo centralistički ustav pa mu to ništa nije pomoglo. Ustavi, dakle, ma kako bili važni pravno-politički akti – naprosto nemaju tu moć. Druge sile – društvene, ekonomske političke… odučuju o tome da li će jedna država (bila složena ili ne) opstati i pod kojim uslovima. To da je Ustav iz ’74. uzrok raspada Jugoslavije zabluda je – sa elementima podvale – široko rasprostranjena u današnjoj Srbiji.
Nije, naravno, moguće u jednom ovakvom tekstu ući u razmatranje tog ustava, ali u najkraćem, on je posledica bitke koja se u Jugoslaviji vodila krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina prošlog veka. Na jednoj strani nalazili su se oni koji su bili za ekonomske i političke reforme Jugoslavije, za tržište i decentralizaciju, sa druge strane bili su zagovornici etatističke privrede i centralizacije.
U okviru Srbije taj sukob se manifestovao kao sukob liberala (Marka Nikezića) i njihovih protivnika, šarenolike grupe ortodoksnih (konzervativnih) komunista, praksisovaca i nacionalista. Kao što je poznato – 1972. godine taj sukob je završen pobedom ovih drugih. Ustav iz 74. označio je krah tržišnih reformi u tadašnjoj Jugoslaviji što je naravno imalo pogubne posledice, ali je ostavio izvestan stepen autonomije i slobode privrednim subjektima, preduzećima, kao i republikama, što je u krajnjoj liniji bilo dobro.
U Srbiji se to, međutim, ne shvata. Ni danas, kao što nije shvatano devedesetih godina pa je čim su nacionalisti uzeli vlast zavedena stroga centralizacija države i ukinuta autonomija autonomnih pokrajina. Ali to ništa nije pomoglo, kao što vidimo, da se sačuva Kosovo i da Srbija „ostane cela“.