Đurić je rođen 1925. godine u Šapcu. Studirao je pravo, filozofiju i klasičnu filologiju na Pravnom fakultetu i Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu.
Doktorirao je 1954. sa tezom “Ideja prirodnog prava kod grčkih sofista” i iste godine je na beogradskom Pravnom fakultetu izabran za asistenta, a za redovnog profesora 1969.
Godine 1972. osuđen je na devet meseci strogog zatvora, zbog kritike ustavnih amandmana iz 1974., zbog čega je izgubio radno mesto na fakultetu.
Svoj naučni rad je produžio u Institutu društvenih nauka u Beogradu, od 1974. do 1990, radeći kao naučni savetnik, da bi se 1990. vratio na Pravni fakultet gde je naredne, 1991. penzionisan.
Na Pravnom fakultetu je držao predavanja iz istorije političkih teorija, sociologije, teorije države i prava i metodologije društvenih nauka. Predavao je na fakultetima u Sarajevu, Zagrebu, Nišu i kao gostujući profesor na nemačkim i austrijskim univerzitetima.
Bio je član Saveta redakcije časopisa “Praksis”, član Upravnog odbora Korčulanske letnje škole, Upravnog odbora Srpske književne zadruge, direktor godišnjih kurseva o Ničeovoj filozofiji u Dubrovniku, pokretač i glavni urednik časopisa “Filozofski godišnjak”.
Ðurić je član Srpske akademije nauka i umetnosti i Evropske akademije nauka i umetnosti u Salcburgu. Dobitnik je Oktobarske nagrade grada Beograda (1990) i Međunarodne nagrade “Prof. Luiđi Tartufari” Nacionalne akademije nauka Republike Italije.
Kao naučnik i filozof, Ðurić je tokom pola veka objavio više knjiga, na stotine članaka, rasprava i priloga u domaćim i stranim časopisima.
Povodom njegovog 70. rođendana objavljen je međunarodni zbornik radova “Kriza i perspektive filozofije”, a u čast njegovog 80. rođendana “Mišljenje u vrtlogu našega vremena”.
JP “Službeni glasnik” i Pravni fakultet u Beogradu objavili su 2009. “Sabrane spise Mihaila Ðurića” u 12 knjiga.
Mesto i vreme sahrane biće naknadno saopšteni.