On je naveo da često pribegavaju i drugim načinima lečenja koji nisu nisu zasnovani na naučnoj medicini.
“Relativno često dobijamo prvi put bolesnike koji su izolovani iz života i sredine, a mladi su i dešava se da više od pet godina ne kontaktiraju sa spoljnim svetom”, naveo je Nenadović, specijalista neuropsihijatrije.
Procenjuje se da u Srbiji ima oko 300.000 duševnih bolesnika koji su lečeni ili u bolnici ili dispanzerski.
Kako je kazao, nije obaveza da svi pacijenti borave u duševnim bolnicama ili psihijatrijskim ustavovama, ali je primetno da se često porodice odriču duševno bolesnog pa se dešava da oni godinama ostaju i borave u psihijatrijskim ustanovama.
Nenadović je u izjavi Tanjugu ukazao i na činjenicu da stav laičke, a neretko i stručne populacije prema duševnoj bolesti nije adekvatan i da ima mnogo “mistifikacije duševnih poremećaja”.
On je naveo da se često dešava da porodica nastoji da sakrije
duševnu bolest i prikrije je od okoline pa ih nekad odvedu u neke druge centre, a dešava se i da neko zloupotrebljava njihovo stanje duševne poremećenosti pa ih “angažuju” za predskazivanje sudbine.
Nenadović je rekao da se duševne bolesti leče kao i svaka
druga bolest i da se nakon terapije preporučuju kontrole i redovno uzimanje terapije.
Neki bolesnici u specijalnim bolnicama borave godinama sa povremenim odlascima, a klinika “Dr Laza Lazarević” ima mogućnost da primi 500 bolesnika i 80 odsto kapaciteta je popunjeno.
Nenadović je naveo da Srbija ima dovoljno-tačnije 4.500 postelja koje su predviđene za duševne bolesnike, ali da sam smeštaj pacijenata nije zadovoljavajući i da je standard bolničkog tretmana nizak.
Imamo problem materijalnog siromaštva i on je vidljv i u drugim oblastima medicine, kazao je Nenadović podsećajući da je duševna bolest trajna i neizlečiva.
Govoreći o terapiji, on je kazao da se u Srbiji izuzetno malo izdvaja za lekove za duševne bolesnike u odnosu na ostale oblasti medicine i da lekovi nove generacije stižu sa za zakašnjenjem na tržiste od pet pa i do 15 godina.