Eksperti za psihologiju dece i mladih pridaju veliki značaj međusobnim odnosima i ističu da je sposobnost stvaranja veza sa vršnjacima osnova emotivnog razvoja. To je i odličan pokazatelj toga koliko su sposobni da se prilagođavaju promenama tokom života.
Od treće do sedme godine, deca se druže najviše zbog igre i zabave. U toj fazi, prijateljsstvo se iskazuje fizičkom blizinom i zajedničkim doživljajima. To im pomaže da otkriju sposobnosti i ograničenja, da izgradi i ojačaju samopouzdanje.
Tokom prvih godina u obdaništu, mališani obično pronađu prvog “najboljeg prijatelja”, a to je obično dete istog pola i uzrasta. Budući da nisu u stanju da prepoznaju afinitete, karakter i ukus drugih, prijatelje biraju sticajem okolnosti.
Prva prijateljstva stvaraju se najčešće u obdaništu. Tada se mališani prvi put odvajaju od roditelja i počinju samostalno da kontaktiraju s drugom decom. Posle početnih teškoća zbog odvajanja od majke i primoranosti da provode vreme sa nepoznatim osobama, najveći broj dece otkriva lepotu druženja sa vršnjacima, što ih u prvom trenutku i privlači i plaši.
Vreme sa drugim klincima bez nadzora odraslih izaziva strah i sumnje u sopstvene sposobnosti. Ali, nezavisno od strahova i stidljivosti, to aktivira mehanizme identifikacije sa vršnjačkom grupom i želju da se igraju i komuniciraju.
Prva prijateljstva su vrlo važna za emotivni razvoj deteta, pa roditelji nipošto ne bi trebalo da potcenjuju njihov značaj. Posebno je bitno da poštuju detetov izbor i ne nameću druženje sa vršnjakom po meri roditelja (zato što je sin njihovih prijatelja ili “zlatno dete”), kao i da se previše ne mešaju u dečje odnose. Jer kroz druženje, pa i nesuglasice i svađe, najmlađi uče kako da sami rešavaju probleme, sazrevaju i osamostaljuju se.