Međutim, ona izaziva i zabrinutost. Neki strahuju da bi mogla da dovede do toga da lekari i roditelji kreiraju “bebe po želji”, čiji su geni pažljivo birani kako bi bile pametnije, jače i lepše.
Od CRISPR preti još jedna, daleko veća opasnost: naučnici, ili bilo ko drugi sa pristupom u biološku laboratoriju, mogli bi da izazovu genetske mutacije koje bi prilično lako mogle da se prošire u populaciji životinja, a rezultati bi bili nepopravljivi. Primera radi, bilo je predloga da se ova metoda primeni kako komarci ne bi širili malariju, ali promene bi mogle da izmaknu kontroli i unište druge vrste ili čitave ekosisteme.
U početku, 60-tih i 70-tih godina prošlog veka, tehnologija rekombinantnog DNK omobućila je naučnicima da kombinuju DNK različitih biljaka i životinja na način koji ne postoji u prirodi.
Prvo su otkrili proteine, tzv. restrikcione enzime, koji su im omogućili da preseku DNK na određenim mestima. Kasnije su razvili genetsko oružje zahvaljujući kome su mogli preciznije da menjaju DNK.
Danas postoji CRISPR, što je akronim od “clustered regularly interspaced short palindromic repeats” i označava kopirane deliće DNK. Grupa povezanih gena ili Cas sadrži uputstva za proizvodnju proteina koji seku DNK.
U suštini, CRISPR naučnicima pruža neviđeni stepen kontrole u “uređivanju” DNK. Oni mogu da iseku nesavršene ili neželjene delove i umesto njih ubace one koje žele. Dženifer Dadna, biohemičarka sa Univerziteta Kalifornije u Berkliju i njena koleginica, francuski biolog Emanuel Šarpentje, smatraju se pionirima ove genske tehnologije.
Feng Džang, molekularni biolog sa Instituta Brod i Tehnološkog instituta Masačusets (MIT), međutim, tvrdi da je nezavisno od njih razvio istu tehnologiju i da je prvi dobio patent za CRISPR aprila 2014, pa se sada vodi zakonska bitka između njegovog i Dadninog instituta.
Dadna i Šarpentje su objavile svoja osnovna otkrića u dokumentu iz 2012. godine. Dadna opisuje tehnologiju CRISPR kao “švajcarski nož” zato što može da služi za najrazličitije namene: od stvaranje trajnih promena u DNK do privremenog uključivanja i isključivanja gena kako bi se pokrenula, odnosno zaustavila proizvodnja proteina.
Ova tehnologija je već korišćena za korekciju genetskih oštećenja koja izaivanju bolesti kod raznih vrsta životinja, uključujući i ljude. Naučnici su koristili CRISPR za lečenje retke bolesti propadanja mišića, tzv. Dišenove mišićne distrofije kod miševa i za stopiranje proizvodnje smrtonosnih proteina kod miševa zaraženih Hantingtonovo bolešću, poremećajem koji izaziva progresivnu degeneraciju moždanih ćelija sa smrtnim ishodom.