Kako je saopšteno u Vatikanu, da bi verniku bio oprošten “vremenski greh”, potrebno je da na velike praznike ide na bogosluženje ili da obavi hodočašće u jednu od 12 “papskih bazilika” (basilica papale) kojih u Rimu ima pet, u Asiziju dve, po jedna u Bariju, Loretu, Madridu, Pompeji i u Padovi.
Može se, takođe, posetiti i neka od rimskih katakombi, ili u nekoj katedrali obaviti meditacija i molitva, a moguće je posetiti crkvu gde je vernik kršten i u njoj obnoviti pripadnost vere ispovedanjem, pričešćem i činjenjem dobrih dela.
Poslednji put ovakvu priliku vernici su imali 2000. godine, a odluku je tada doneo papa Jovan Pavle Drugi.
“Oproštajnice” su prisutne u dugoj istoriji katoličke crkve i ranije su bile prodavane što je bio povod da Martin Luter u 16. veku zatraži reformu Crkve – što je bio početak protestantizma. Otuda je, navodi VIA, i sadašnja odluka pape u delu drugih crkava naišla na nerazumevanje, iako su oproštajnice “besplatne”.
Prema katoličkom učenju oproštajnica znači “čin milosti”, a pravilo je određeno u kanonskom pravu (Codex Iuris Canonici) iz 1983. godine u paragrafu 992.
Teolozi ukazuju da je još kod drevnih Jevreja postojala slična praksa oproaštanja greha, ali i oslobađanja od zakletvi i obaveza, povodom nekih praznika i godišnjica. Na Prvom vaseljenskom saboru 325. godine potvrđena je mogućnost da episkopi kao znak ljubavi prema verniku i pismeno potvrde oproštaj od greha, nakon kajanja.
Na jednom saboru u Carigradu 1727. rečeno je da dokumente opraštanja mogu da izdaju samo “drevne patrijaršije” (carigradska, aleksandrijska, antihijska i jerusalimska). To znači da sve ostale pravoslavne crkve ni danas ne mogu to da čine.
O izbavljenju od greha, opraštajućih ili otpusnih pisama u pravoslavlju, odnosno “razrešujućih gramata” piše i poznati grčki teolog Hristos Janaris.
Po Vlaškoj i Moldaviji su ih prodavali jerusalimski monasi sve do 19. veka. Slični primeri su zabeleženi i u ruskom pravoslavlju.