Pupovac, koji se često i sam nalazi na udaru govora mržnje uprkos svojoj višedecenijskoj istrajnoj i demokratskoj borbi za ljudska i manjinska prava, naglašava da su se govor mržnje, netolerantnost i napadi na ljude koji samostalno i kritički misle “naprosto odomaćili u Hrvatskoj”.
Osvrnuvši se na poslednje u nizu šovinističkih napada na njega, konkretno od Branimira Glavaša osuđenog zbog ratnih zločina nad Srbima u Osijeku, u intervjuu “Vremenu” kaže da kada bi postojala reakcija javnosti i nadležnih tela, onda “sasvim sigurno” ne bi trebalo ni raspravljati o motivima napada te vrste, jer ih ne bi ni bilo.
Međutim, kako dodaje Pupovac, u Hrvatskoj je stvoreno stanje u kome su “fašistički” tipovi govora postali “normalnost”.
“To se često pothranjuje, legitimira i obnavlja da ne bi kojim slučajem oslabilo – ponekad iz politike, ponekad iz crkve, a ponekad iz različitih udruženja. I samo se retko i u izuzetnim situacijama dižu glasovi protiv”, navodi Pupovac i dodaje da govor mržnje Srbe u Hrvatskoj ne oslobađa od straha i sigurno ni na koji način ne doprinosi da bolje i lakše prihvate život u toj sredini.
Sprovođenje ustavnog zakona o prava nacionalnih manjina u najmlađoj članici EU, povratak izbeglica i njihova prava, zapošljavanje i brojna druga pitanja su, kako ističe, nažalost zaboravljeni od onih koji su se na to obavezali pre ulaska u evropsku porodici – i u Evropskoj uniji i u Hrvatskoj.
“Ne samo da se pogoršalo stanje političke tolerancije i ne samo da s unazađena manjinska prava, nego u isto vreme jača i jedna vrsta retrogradnog nacionalizma u Hrvatskoj”, mišljenje je predstavnika Srba zasnovano na opštoj atmosferi koja se, kako kaže, “iz dana u dan pogoršava” kada su u pitanju pripadnici srpske zajednice.
Kao najkrupnije u nizu problema izdvojio je nasilno ponašenja prema znacima identiteta Srba u Hravtskoj, napade u pojedinim sredinama, diskriminaciju dece u školama, nezapošljvanje u skladu sa zakonom, nerazvijenost sredina u kojima žive Srbi, neisplaćivanje penzija zarađenih pre rata, suđenja za ratne zločine kada su po sredi Srbi, ometanje komemoracija žrtvama, kao i negiranje genocida počinjenog nad Srbima u Drugom svetskom ratu.
Kako bi se stanje popravilo srpska zajednica u Hrvatskoj preduzima određene korake, navodi Pupovac i kao primer ističe obraćanje predsedniku Evropskog parlamenta Martinu Šulcu, kome su skrenuli pažnju na narastanje netolerancije prema drugačijima u Hrvatskoj, sastanak sa predsednicom Kolindom Grabar Kitarović u cilju skretanja pažnje na opštu atmosferu netolarancije u zemlji…
“Nećemo na tome stati. Kada već nismo uspeli da imamo predstavnika u evroparlamentu, moraćemo u Briselu da otvorimo svoje predstavništvo i posegnemo za još aktivnijim delovanjem ne samo u okvirima EU, već i u Hrvatskoj”, najavljuje Pupovac naredne korake Srpskog nacionalnog veća u cilju konkretnog poboljšanja položaja Srba u sredinama u kojima žive.
Kao glavni zadatak Vlade Srbije, kada je reč o Srbima u Hrvatskoj, Pupovac vidi pomoć na sistemski način – posebno kada je reč o povratku izbeglica i razvoju povratničkih sredina, a naročito kada je u pitanju očuvanje identiteta.
“Ono što nam je posebno važno je da nam Srbija pomogne da ojačamo svoje institucije i da razvijemo što je moguće veći stepen njihove samostalnosti. Sa tim i takvim institucijama srpska zjednica će sigurno biti sposobnija da se nosi sa teškoćama na koje nailazi u Hrvatskoj”, očekivanja su Pupovca.
Odnose Srbije i Hrvatske u ovom trenutku vidi kao “vrlo ranjive” i istuče da su dovoiljne i najmanje teškoće pa da se naruše, posebno oni vezani za otvorena pitanja kao što je, recimo, ratno nasleđe.
“Stepen političkog poverenja između Srbije i Hrvatske je ozbiljno ugrožen, što zbog otvorenih, a nerešenih bilateralnih pitanja, što zbog stanja u regionu”, ocenjuje on i naglašava da se disonantni tonovi predstavnika vlasti u Beogradu i Zagrebu “loše” prelamaju preko srpske zajednice u Hrvatskoj.
Uoči 20. godišnjice “Oluje” koju je, prema mišljenju Pupovca, Hrvatska dočekala bez razvijene svesti šta se dogodilo na drugoj stani, pokazuje se, nažalost, da “srpsko-hrvatski ratovi nisu završeni”, samo se sada, zaključuje on, vode u “sferi sećanja” – politike komemoracija, identiteta i izgradnji nacionalnih simbola, što je opasno i za odnose na čitavom prostoru bivše Jugoslavije.