On je objasnio da se uputstvo donosi, jer je sistem odbrane izložen kriznim situacijama.
“Često se može doći u situaciju krizne komunikacije – od najobičnijeg napuštanja jedinice, rada sa niskoeksplozivnim sredstvima, pa sve do pogibije ili ubistva. Ovo je sistem koji radi sa oružjem i vrlo je osetljiv na krizu”, kazao je Bošković.
Kao primere kriznog komuniciranja naveo je slučaj ubistva dvojice gardista u kasarni u Topčideru, koji se dogodio oktobra 2004. godine. To je, čini se, događaj koji se smatra prelomnim u odnosu vojske prema javnosti.
“Ovo je primer lošeg reagovanja u kriznoj komunikaciji. To je tada znatno pogodilo sistem, jer je slučaj 42 dana bio u medijima”, naveo je Bošković.
S druge strane, kao primer blagovremenog i brzog reagovanja ministarstva, on je naveo slučaj iz 2009, kada se srušio MIG 29 i tom prilikom poginuo potpukovnik Rade Ranđelović.
Takođe, Bošković je naveo da vojnici koji se upućuju u mirovne misije dobijaju džepni priručnik sa osnovnim pravilima za odnose sa javnošću, a postoji i sličan priručnik namenjen višim instancama. On je podsetio da Ministarstvo odbrane ima i Priručnik za društvene mreže.
“Svi veliki sistemi su osetljivi na društvene mreže. S jedne strane, moramo da budemo transparentni, ukoliko želimo da budemo u javnosti – na Tviteru, Fejsbuku i Jutjubu, a s druge strane mora se znati ko, kako, kada i zbog čega nešto može da postavi na internet ili da da neki odgovor”, smatra Bošković.