Gotovo šest decenija otkako se Korto Malteze – melanholični usamljenik u teget jakni sa neizostavnom mornarskom kapom na glavi, i simbol slobodnog junaka kojeg vodi želja za lutanjem, otisnuo u prvu avanturu u strip albumu Balada o slanom moru (u premijernom broju italijanskog strip-magazina Narednik Kirk, jula 1967), da bi iz priče u kojoj je bio samo jedan od likova, uplovio u istoriju, ne samo, stripa, i pune tri decenije od smrti njegovog kreatora Huga Prata, koji je preminuo 20. avgusta 1995, beogradski Darkvood ponovo je obradovao ljubitelje devete umetnosti, Prata i Maltežanina, nedavnim objavljivanjem druge priče iz radionice Huana Dijaza Kanalesa (scenario) i Rubena Peljehera (crtež i boje), kojima je pre 10 godina pripala čast da nastave tamo gde je Prat stao.
Nakon prve epizode – Pod ponoćnim suncem (Cong S. A. / Casterman, 2015 – Darkwood 2024, prevod Jelena Mandić), pred ovdašnjim ljubiteljima „viteza sreće“, kako ga Benoa Mušar naziva u Mitu o Kortu, stigla je Ekvatorija (prevod Marina Marković, originalno objavljena 2017), koju upravo otvara Mušarov tekst. Papirni pustolov, po Fransoa Binelu (još jedan prateći tekst u ovom albumu), potvrdio je, tako, svoj novi život, koji će tandem Kanales / Peljehero nastaviti u pričama Tarowean’s Day (2019), Berlin Nocturne (2022) i Life Line (2024), koje ovdašnja publika s pravom skorije očekuje, a iskustvo sa izdavačkom politikom kuće Darkwood joj za to daje puno pravo.
NASTAVLJA SE
I, kao što je ta kuća, ljubiteljima devete umetnosti u Srbiji, ponudila kompletnog Korta Maltezea iz Pratovog pera, u 12 luksuznih knjiga, čiji je sadržaj obogaćen esejima različitih autora koji su analizirali njegovu poetiku, kao i kartama, skicama i ilustracijama jednog od najznačajnijih strip autora u svetu, tako su i aktuelni albumi sa potpisom španskog dvojca dopunjeni sličnim materijalima, što čitav poduhvat dodatno uozbiljuje. Zanimljivost srpskog Projekta Korto Malteze jeste i ćirilično pismo koje se prvi put upotrebljava u kompletnoj vizuelizaciji ovog strip serijala.
Korto Malteze, dakle, kakva mu je priroda, nastavio je da plovi i nakon smrti svog oca, saborca i saputnika na palubi, koji je ljubazno ostavio delove sebe u ovom liku. Prat je, koliko se zna, bio svestan da će mit o njegovom mornaru morati da se nastavi, i nije imao ništa protiv da se to i desi, pod uslovom da se radnja drži u vremenskom okviru koji je on postavio, dakle, između 1905. i 1925, kada se Kortu gubi svaki trag (u izgubljenom kontinentu Mu). Deceniju nakon njegove smrti naslednici legendarnog italijanskog strip autora rešili su da se priča nastavi, a Kanales i Peljehero, pravilno su procenili da je ambijent u kojem se odvijaju priče jednog od Pratovih uzora i prethodnika Džeka Londona pravi mizanscen za povratak junaka čije je ime sinonim za avanturu. Zov divljine odvešće te 1915. „krojača sopstvene sudbine“ na teritoriju Severne Amerike, na putovanje ispunjeno opasnostima i bezimenim pretnjama… jer mnogo toga vreba pod svetlošću ponoćnog sunca.
„OGLEDALO“ AFRIKE
A, onda, povratak u 1911. Građanin sveta, oslobođen od predrasuda, nesputan religijom ili ideologijom ne može da odoli još jednoj potrazi za izgubljenim blagom. Sada putuje iz Venecije do udaljene afričke ekvatorijalne prašume u potrazi za „ogledalom prezvitera Jovana“, tajanstvenim objektom iz perioda krstaških ratova. Na svom putovanju susreće tri žene čiji su sudbine neobično isprepletane: Aidu, preduzetnu novinarku (bazirana na liku novinarke i fotografkinje Elize Skidmor), Feridu (kćerka legendarnog Edvarda Teodora Šnicera, poznatijeg kao Emin Paša), koja traži svog oca, i Afru, bivšu robinju. Afrika kojom lutaju otkriva svoja kontrastna lica – za Evropljane i belce uvek tajanstven kontinent magično privlačan, koji istovremeno krije mračne ožiljke rasne kolonijalne diskriminacije i genocidne zločine zarad profita i očuvanja „superiornost bele rase“. Kortovi će se putevi ukrstiti, uobičajeno, s putevima brojnih živopisnih fiktivnih likova i stvarnih istorijskih ličnosti. U traganju za „ogledalom“ pomoći će mu jedan od najvažnijih grčkih pesnika Kavafi, spasiće mladog Čerčila, a u begu od nacionalističkih spletki pomoći će mu krijumčar i pirat, poznati umetnik i kolekcionar impresionističkih slika Džordž-Danijel de Monfred, blizak prijatelj Gogena i Verlena. Šaroliko društvo u prava uzbuđenja ulazi kad im se pridruži misteriozna ćutljiva robinja (Afra), i oni legendarnim vozom Lunatic Express stignu do samog crnog srca afričkog kontinenta, u područje Ekvatorije, gde se priča brutalno raspliće.
CRNO-BELO U KOLORU
Dve ukoričene epizode, inače, stižu nakon što su imale svoju magazinsku premijeru – Pod ponoćnim suncem (Stripoteka – decembar 2017 / januar 2018, crno-belo, Politikin zabavnik – početak 2018, kolor), i Ekvatorija (Stripoteka – decembar 2018 / januar 2019, crno-belo, Pz – januar / februar 2019, kolor). Dodajmo tome da je Darkwood prošle godine započeo i objavljivanje tzv. tribut izdanja koje su 2021. kreirali crtač Bastjen Vives i scenarista Marten Kenan – Korto Malteze: Crni okean, što je Kortovo, novo „obilaženje“ sveta, „preseljeno“ iz prvog kvartala 20. veka u početak Trećeg milenijuma. Vives i Kenan realizovali su 2023. i epizodu The Queen of Babylon, koja će se, pretpostavljamo, uskoro naći u Darkwood-portfoliju.