“Memoari slikara”, u međuvremenu su dobili Nagradu Udruženja likovnih umetnika primenjenih umetnosti i dizajnera Srbije za izdanje značajno za istorijat umetnosti Republike Srbije, dok je ovo izdanje knjige „Moj život“ ponuđeno u obliku u kakvom je ona bila objavljena za umetnikovog života, obogaćena delovima koji nisu bili štampani u potonjim izdanjima.
Paja Jovanović započeo je pisanje memoarskih zapisa u prvoj polovini 20. veka. Njihov prvi deo je završio nakon Drugog svetskog rata, a veliku podršku prilikom rada na rukopisu pružio mu je Milutin Milanković, čuveni ovdašnji astronom i fizičar. Iako je objavljivanje knjige bilo ugovoreno, zbog niza okolnosti ona tada nije izašla iz štampe. Rukopis je ostao gotovo potpuno zaboravljen u zaostavštini Milutina Milankovića u Arhivu SANU. „Sada, kada sam ga u celini ponovo pročitao, uvideo sam da je i kompozicija dela majstorska. Slabih mesta uopšte nema, a kada počne da se čita, ne ispušta se iz ruku. A ko ga jedanput pročita, pročitaće ga još koji put…“, konstatovao je, između ostalog, Milanković u svom pismu Paji Jovanoviću iz 1948. Nakon više od sedam decenija, rukopis sada prvi put izlazi na svetlost dana.
Predstavljajući u ovoj romansiranoj autobiografiji okolnosti svoje mladosti, Paja Jovanović u isto vreme daje slikoviti prikaz društvenih, političkih i kulturnih prilika u Austrougarskoj, najvećim delom u rodnom Vršcu. Sjajno napisane minijature o pitoresknom, sada potpuno nestalom svetu Banata sjedinjuju se sa slikom susreta mladića sa velegradom. Jovanović počinje da pohađa studije na Bečkoj likovnoj akademiji. Prvi slikarski trijumfi, ali i porazi, prva zaljubljivanja, podjednako i ljubavni krahovi, kao i pokušaji da se pronađe svoje mesto u uzburkanom umetničkom svetu, zadobili su majstorsko portretisanje sa mnogo duha i ništa manje humora. Nenadmašni likovni stvaralac, čije slike i danas privlače veliku pažnju, pokazao se i kao vrsni pisac.
Životna, pak, priča Vlaha Bukovca, jedino se može uporediti sa sudbinama Dikensonovih junaka. Rođen u mešovitoj porodici, kao Bjađo Fađoni, Bukovac se u ranom detinjstvu otisnuo na sudbonosni put u Ameriku. Idila nije trajala dugo. Nakon iznenadne stričeve smrti, bio je poslat u popravni dom. Rešen da uzme sudbinu u svoje ruke, Vlaho je postao pomorac, proputovavši tri kontinenta. Ipak, mesto ga nije držalo nakon što je otkrio svoj slikarski talenat. Vraća se u Evropu i upisuje se na studije slikarstva u Parizu. Daroviti umetnik je odmah privukao pažnju, nakon čega su došle porudžbine od evropskih dvorova. Vlaho Bukovac je portretisao cara Franca Jozefa, knjaza Nikolu, kraljicu Nataliju, kralja Aleksandra Obrenovića, biskupa Štrosmajera, ali i niz ličnosti iz tadašnjeg kulturnog i političkog života. Svoj uzbudljivi život Bukovac je pretočio u knjigu „Moj život“, objavljenu 1918. Pisana kao najuzbudljiviji avanturistički roman, ona donosi istinsko uživanje u čitanju, ali i daje prikaz ne samo jednog nesvakidašnjeg života, već i veličanstvene umetničke karijere.
Nakon smrti Vlaha Bukovca izdanja njegove autobiografije su doživela velike prepravke, a pojedini delovi nisu bili objavljivani. U ovom (kompletnom) izdanju, nakon više od jednog veka, nalaze se, dakle, potpuno autentični Bukovčevi memoari, koje prati mnoštvo arhivskih fotografija i reprodukcija njegovih dela.
„Na želju kraljevskog para, latih se i portraita nasljednika Aleksandra. Bilo mu je sedam godina, a izradih ga u vrtu. Za te slike bijah odlikovan krstom Takovskog reda i oprostih se s Beogradom nakon 40 dana, koji su bili najljepši u mom životu“, beleži, između ostalog, Vlaho Bukovac u ovoj knjizi.