Кnjigom ”Drugost sopstva: Logika Hegelovog razvoja od Šelingovog sistema identiteta do teorije apsolutnog duha, Jena 1801-1805” („Das andere seiner selbst“, „Klostermann“ 2026), koju je posthumno uredio Niklas Jeneke, a predgovor napisao Manfred Frank, objavljena je studija koja je nastala početkom 1980-ih i od tada je kružila među studentima u različitim rukopisnim oblicima. Ovo delo istražuje kako se centralna figura Hegelove misli pojavljuje u ključnom sukobu sa Šelingovim sistemom identiteta početkom 19. veka. Time Henrih pokazuje na kojoj prekretnici nemačkog idealizma se pojavljuje duboka ideja sistema u kojem se „Jedno“ shvata kao različito od samog sebe. Mora postojati originalna svest za koju subjekt i objekat nisu odvojeni, ideja je koju je Henrih razvio iz svog čitanja Fihtea. Nakon dugog bavljenja analitičkom filozofijom, on se sada vratio „Fihteovom originalnom uvidu“.
Do 1960-ih, nemačku posleratnu filozofiju karakterisale su dve kobne tačke – s jedne strane, kontinuirani uticaj teorije Martina Hajdegera, koja je već bila stub države tokom Trećeg rajha, a s druge, nikad zaceljeno krvoproliće koje je pretrpela kroz školu Bečkog kruga i srodnih škola mišljenja. „Logička analiza jezika“ koju su praktikovali Bečlije ostavila je duboke pukotine u zgradi velikih teorija, a pozivanje na više istine izgubilo je svoj kredibilitet. Samo uz velike poteškoće, filozofija jezičke analize, u početku nazvana lingvistička analiza, mogla je biti ponovo uspostavljena na nemačkom jeziku.
Tu je negde i rođenje Hajdelberške škole, što je delo značajnog filozofa Ditera Henriha, koji se ne može svrstati ni u jednu od gore pomenutih škola mišljenja. Možda najbolji način da se to opiše jeste da je on pokazao hajdegerijanizmu, kao i lingvističkoj analizi, sa potpuno novim argumentom izvučenim iz izvora ranog nemačkog idealizma, koliko je zaista neiskupljeno nasleđe subjekta-filozofije. Henrih je to ubedljivo pokazao, koristeći Fihteov „originalni uvid“, da intelektualna istorija nije samo zaboravila ključne uvide, već ih jednostavno uopšte nije priznala. Fihteov uvid je, međutim, bio bezvremenski relevantan.
Pouka je sada učvršćena – u vezi sa „lingvističkom analizom“, koja je počela „lingvističkim okretom“ (okretom ka jeziku), sada govorimo o „okretanju od jezika“ (odstupanju od fiksacije na jezik). Ovo je podstaknuto – empirijski – uvidima iz istraživanja mozga, koja nalaze da je značaj jezika u razvoju svesti, pa čak i kognitivnih sposobnosti, precenjen.
Henrihov tekst objavljen je odvojeno kao monografija „Vitorija Кlostermana“ 1967. U međuvremenu, njegov autor, osvrćući se više od pola veka unazad, dodao je „naknadne misli“, povećavajući originalnu dužinu dela šest puta. Ova naknadna razmišljanja ne samo da objašnjavaju intelektualni i istorijski kontekst iz kojeg je knjižica nastala, već je i povezuju sa savremenim i upadljivo paralelnim razvojem u analitičkoj filozofiji.
Od 1970-ih, tačnije od Henrihovih predavanja na Harvardu (1973) o nemačkom idealizmu („Između Кanta i Hegela“) – razvio se delikatan dijalog, koji je u poslednje vreme dobio na zamahu. Sve više novijih publikacija iz filozofije uma poziva se na uvide Hajdelberške škole. Zaista, članci na temu koju je pokrenuo Henrih sada se pojavljuju gotovo nedeljno u časopisima na engleskom jeziku.
Grandiozno posthumno delo jednog od gorostasa nemačke filozofije.