U već poznatom prevodu Albina Vihara, u „Tumačenje snova“ iz 1899, Frojd predstavlja revolucionarnu tezu: snovi su put ka spoznaji nesvesnog dela uma i predstavljaju ispunjenje potisnutih želja. Knjiga detaljno analizira mehanizme sna, shvatajući ga kao proces kojim se nesvesne misli transformišu u sećanje. Kroz brojne primere snova svojih pacijenata, Frojd demonstrira kako se njegova tehnika tumačenja primenjuje u praksi.
Objavljivanjem ovog dela, snovi su rehabilitovani kao smislena manifestacija duše. Uvođenjem koncepta dubinske psihologije i topografskog modela uma, ono je oblikovalo celokupno razumevanje ljudske ličnosti. Frojdova studija metodom introspekcije omogućava prodiranje u najdublje motive, odnosno fundamentalno razumevanje unutrašnjeg sveta svake individue.
Sigmund Frojd (1856-1939) bio je austrijski lekar i psihijatar, osnivač psihoanalize. Rođen je u Frajbergu, u Moravskoj. Obrazovanje je stekao u Beču, gde je studirao medicinu. U Parizu je studirao kod Šarkoa, 1885-86. Do psihoanalize ga je dovelo istraživanje posledica hipnoze na histeriju, koje je objavio zajedno sa Brojerom 1895. Osnovao je “Godišnjak za psihoanalitička i psihopatološka istraživanja”, 1908, i “Međunarodnu psihoanalitičku asocijaciju”, 1910. Godine. Njegov rad je nastavila i umnogome mu za života pomogla, njegova kćerka, Ana Frojd. Primarno zainteresovan za psihološku terapiju, Frojd je morao da razvije hipotezu o ljudskoj prirodi (ta se hipoteza sada naziva dubinskom psihologijom), pomoću koje bi mogao da izvede svoju terapiju. U svojim kasnijim spisima, on je razvio implikacije ove hipoteze. U čovekovoj psihološkoj strukturi razlikovao je tri činioca, Id, Ego i Superego. Ovi činioci, uz pojmove nesvesnog (cenzura, represija, sublimacija), i hipoteze o ulozi seksualnosti u ljudskom životu, čine okvir njegovog gledišta. Ovdašnji, pažljivi čitaoci mogu to porediti sa trenutnom situacijom u zemlji u kojoj žive, i ponešto naučiti.
„Vladalac“ Nikole Makijavelija, u prevodu Danila Lučića, najuticajniji je politički traktat renesanse i jedno od najprovokativnijih dela političke misli uopšte. Namenjen da bude priručnik za vladare, napisan u vreme dubokih potresa u Italiji, ovaj kratki priručnik otkriva kako se moć stiče, održava i gubi. Makijaveli bez ulepšavanja analizira mehanizme vlasti, prirodu ljudi i opasnosti dvorskih spletki, upozoravajući da vladar mora biti i hrabar lav“ i „lukava lisica“ kako bi prepoznao zamke i nadvladao neprijatelje.
Izdata nakon njegove smrti, knjiga je zagovarala teoriju da „cilj određuje sredstvo“, što se smatra ranim primerom realpolitike. Uobičajena je pogreška da se kaže da cilj opravdava sredstvo, što Makijaveli ni u jednom svom spisu nije tvrdio. Makijaveli je prvi mislilac koji je uočio da politika ne podleže etičkim principima, jer opravdati nešto znači to učiniti etički ispravnim. Katolička crkva je stavila “Vladaoca” na spisak zabranjenih knjiga, a negativnu kritiku je dobila i od mnogih humanista, Erazma Roterdamskog na prvom mestu. Pa ipak, danas se on smatra prototipom modernog empirijskog naučnika, koji je svoje stavove gradio na osnovu istorijskih činjenica i generalizovanih iskustava.
Ovo je knjiga koja ne slavi okrutnost, već promišlja nužne, ponekad i neprijatne odluke koje vladar mora doneti radi stabilnosti države. Makijaveli ističe važnost podrške naroda, pouzdanih vojnika i odlučnosti pri sprovođenju reformi. Njegove poruke i danas izazivaju rasprave, jer otkrivaju surovu ali realističnu logiku politike.
Nikolo Makijaveli (1469-1527) smatra se osnivačem moderne političke filozofije i etike. Njegovo osnovno obrazovanje obuhvatalo je poznavanje gramatike, retorike i latinskog jezika. Dok se početkom 16. veka bavio raznim diplomatskim pozivima, uključujući i bavljenje odnosima sa papom i drugim italijanskim gradovima-državama, bio je svedok brutalnih metoda građenja države koje je sprovodio Cezare Bordžija, zajedno sa svojim ocem papom Aleksandrom VI. Njegovo glavno delo “Vladalac” u mnogome je inspirisano tim iskustvom.
Kmnjiga “Vladalac” namenjena je da bude priručnik za vladare. Izdata nakon njegove smrti, knjiga je zagovarala teoriju da „cilj određuje sredstvo“, što se smatra ranim primerom realpolitike. Uobičajena je pogreška da se kaže da cilj opravdava sredstvo, što Makijaveli ni u jednom svom spisu nije tvrdio. Makijaveli je prvi mislilac koji je uočio da politika ne podleže etičkim principima, jer opravdati nešto znači to učiniti etički ispravnim. Katolička crkva je stavila “Vladaoca” na spisak zabranjenih knjiga, a negativnu kritiku je dobila i od mnogih humanista, Erazma Roterdamskog na prvom mestu. Pa ipak, danas se on smatra prototipom modernog empirijskog naučnika, koji je svoje stavove gradio na osnovu istorijskih činjenica i generalizovanih iskustava.