Prvo predstavljanje ove monografije bilo je propraćeno i izložbom u galeriji izdavača, koja je bila posvećena stripu u “Dečjim novinama”. Čeliković je nešto ranije objavio još jednu monografiju posvećenu istoj temi – „Desimir Žižović Buin – Nikad robom“ u izdanju gornjomilanovaćkog “Grafoprinta”, što zajedno najavljuje obeležavanje 70. godišnjice osnivanja “Dečjih novina”, 12. januara 1957 /2027.
“Ovo je početak jednog dugoročnog projekta, koji bi trebalo da bude realizovan tokom šest godina, sa isto toliko izložbi i pratećih kataloga i monografija, pod rukovodstvom Vesne Ćurčić, više kustoskinje u Muzeju rudničko-takovskog kraja. Razvoj stripa u ‘Dečjim novinama’, sa ciljem da predstavimo domaću produkciju, podelili smo u šest faza. Prva obuhvata početke, od 1957. do 1964, i predstavlja stripove objavljivane u dva izdanja – ‘Dečje novine’ i ‘Nasmejane dečje novine’, gde je za tih osam godina objavljeno 74 strip ostvarenja, koje je realizovalo 10 domaćih crtača. Plan nam je da izložbe predstavimo publici širom nekadašnje Jugoslavije. Nakon Gornjeg Milanovca, izložba je bila u Boru i Užicu, zatim slede Vršac, Niš, Kragujevac, Čačak, Foča, Kikinda, Vukovar… U planu su i Novi Sad, Skoplje, Pula, Ljubljana. U Beogradu bi trebalo da izložba bude predstavljena na septembarskom Salonu stripa u SKC, ako ga bude, a svakako u Muzeju primenjene umetnosti u februaru naredne, 2027. Na svakoj od planiranih izložbi biće predstavljene monografije ‘Od Buina do Marvela’ i ‘Nikad robom’, za koje verujemo da će biti ostavština budućim generacijama istraživača koji će im pomoći u sagledavanju istorijskog, sociološkog, pedagoškog, umetničkog, odnosno kulturološkog aspekta vremena i podneblja vremena u kojem su ova strip ostvarenja nastala”, navodi Čeliković u intervjuu “Danasu”.
A “Dečje novine”, zahvaljujući entuzijazmu učenika osnovne škole „Takovski partizanski bataljon“, nastavnika Srećka Jovanovića i Aleksandra Lazarevića, koje su podržali direktor te škole i opštinsko rukovodstvo, kao i pionirskim koracima samoukih crtača koji su, uprkos tadašnjim ideološkim preprekama postavili temelje srpskog stripa i omogućili njegov kasniji uzlet, “proradile” su, najpre kao list za učenike osnovnih škola, nazvan „Dečja politika“, čiji je prvi (i poslednji) broj objavljen 12. januara te 1957. Drugi broj, zapravo, koji se pojavbio mesec dana kasnije, sa promenjenim nazivom u „Dečje novine“ (jer se beogradska „Politika“ protivila prvobitnom nazivu i dizajnu „glave“), i formalni je početak izlaženja lista koji se prodavao pretplatom u školama, a izlazio tokom školske godine. Dobar prijem kod školaraca, ubrzao je ritam izlaženja, najpre na 15 dana, pa sedmično, da bi 1962. godine, konačno, bile formirano NIP „Dečje novine“, kao izdavač tog lista.
,,Dečje novine” postale su, tako, svojevrsni prozor u svet mašte i kreativnosti mladim ljudima bivše SRFJ, iako je Gornji Milanovac bio tek jedan gradić u toj zemlji. Prvih nekoliko godina stripove će, pored različitih obrazovnih materijala i ilustracija, crtati samouki Desimir Žižović Buin, koji je kao predložak za svoj rad koristio motive iz narodnih pesama i istorije. Od 23. broja on će započeti, verovatno, najdugovečniji serijal u srpskom stripu, inicijalno nazvan “Nikad robom”, koji će se kasnije pretvoriti u doživljaje dece-partizana “Mirka i Slavka”, sa oko 600 epizoda u dvodecenijskom njihovom trajanju.
Buinu će se od školske 1959/60. godine pridružiti novi strip autori, najpre osamnestogodišnji Miodrag Đurđić, a potom i Leo Korelc, Toma Kurta, Aleksandar Klas, Brana Nikolić, Nikola Mitrović Kokan… Sve to intezivno će trajati do početka druge faze u razvoju “Dečjih novina” (1964-1969), kada se pokreću nova izdanja, tzv. strip revije “Zenit” i “Miki”, kao i edicija “Lale”, što proširuje priču i na licencne stripove iz sveta. Treća, najturbulentnija, faza, kako navodi Čeliković, koja je trajala od 1969. do 1975, i pored odluke da se strip podvede pod “šund”, nije zaustavila rast te izdavačke kuće (sa dosta novih izdanja, doduše kratkotrajnih), da bi, svoj vrhunac, strip doživeo u četvtoj fazi razvoja “Dečjih novina”, od 1975. do 1987, što se poklapa sa izlaženjem “Eks almanaha” i njemu pridodatih izdanja (“Super”, “Biser”, “Gigant”, “Yu strip”…), i ravnomernog tretmana domaće i uvozne strip produkcije. Ali, to su teme za sledeće knjige.
Sve ukupno, Čelikovićeva monografija “Od Buina do Marvela i Diznija: Strip u Dečjim novima, prva knjiga – Počeci (1957-1964)”, koju započinje posveta Zdravku Zupanu (1950-2015), jednom od najznačajnijih teoretičara i istoričara stripa u Srbiji (i Jugoslaviji), nakon njegovog sveobuhvatnog, stručnog teksta “Od Buina do Marvela i Diznija”, donosi reprinte izbora stripova objavljenih u rečenom periodu u “Dečjim novinama” i “Nasmejanim dečjim novinama”, biografije zasrtupljenih autora, stripografiju 1957-1964, bibliografiju i beleška o autoru monografije. Za početak dosta.