Tri su osnovne faze u tom procesu. U prvoj od njih Kišova međunarodna recepcija nastajala je zahvaljujući prevodima piščevih knjiga koje je pratila književna kritika. U drugoj fazi, koja traje od piščeve smrti 15. oktobra 1989. do polovine 1990-ih, preovladavaju sećanja savremenika na Kiša kao književnu i javnu figuru, kao i na čitanja njegovih knjiga. Od početka 2000-ih godina započinje treća faza. O njegovim knjigama se govori u širem kontekstu razvoja evropske i svetske književnosti. Celoviti, problemski eseji osvetljavaju poetičke osnove Kišove književnosti, a neretko ona dobija i jasan kontekstualni okvir istorijske poetike ili uporednih čitanja Kišovog opusa ili pojedinih njegovih segmenata i velikih dela moderne i klasične svetske književnosti. Kiš postaje književni junak u delima svojih književnih prijatelja, ali i, što je posebno važno, svojih književnih nastavljača koji pišu na različitim jezicima.
„Tekstova o Kišu ima veoma mnogo. Pojedini autori su često pisali i govorili o njemu. Nije bilo neophodno uvrstiti sve te tekstove u jednu ovakvu knjigu da bi se stvorila pouzdana i relativno zaokružena slika Kišove međunarodne recepcije. Ova knjiga počiva na ideju izbora, što je u saglasju s poetičkim stanovištem samog pisca koji je u jezgrovitosti iskaza i u pravu na izbor nalazio jedno od svojih najdubljih utemeljenja. Polazeći od rukovodnog načela knjige (eseji, kritike i zapisi pisaca a ne akademski radovi), prate najpre odjek pojedinačnih piščevih knjiga, potom njihov književno-istorijski i kulturno-istorijski kontekst u tokovima moderne svetske književnosti, potom postepeno uobličavanje Kišovog književnog i ljudskog lika u sećanjima savremenika i prijatelja, kao i odjek njegovog književnog postupka i njegove književne figure u savremenoj svetskoj književnosti. Akademski radovi o Kišu zahtevaju posebno istraživanje i posebnu knjigu. Kao što bi i izbor tekstova o Kišu nastalih u kontekstu srpske književnosti iziskivao posebnu knjigu“, objašnjava Božović povodom „Knjige o Danilu Kišu“.
Među autorima tekstova u ovoj knjizi nalaze se Josif Brodski (u čijem čitanju je „Grobnica za Borisa Davidoviča“ istinski „dragulj lirske proze“ i „najbolja knjiga napisana na evropskom kontinentu u posleratnom periodu“), Nadin Gordimer, Klaudio Magris, Milan Kundera, Jozef Škvorecki, Sintija Ozik, Peter Esterhazi, Đerđ Konrad, Derek Volkot, Enrike Vila-Matas, Andžej Stasjuk, Suzan Sontag (koja ga naziva „…pesnikom u prozi i princem rezignacije…“), Havijer Serkas, Julijan Kornhauzer, Vilijam Volman, Anđela Karter, Ismail Kadare, Svetlana Bojm, Huan Gojtisolo, Čarls Simić, Aleš Debeljak, Kristijan Salmon (koji naglašava da se Kišov život „poklapa sa istorijom Evrope u drugoj polovini prošlog veka“), Ištvan Erši…
Vladan Desnica (1905-1967) jedini je klasik srpske književnosti čiji je opus, mimo ključnog romana “Proljeća Ivana Galeba”, a jednako kao i njegova biografija, ostao gotovo sasvim na margini čitalačke pažnje, za razliku od drugih ovdašnjih pisaca njegovog značaja i ranga. Nova studija Vladana Bajčete – “Proljeća Vladana Desnice: Epistolarna biografija”, koju je nedavno objavila “Akademska knjiga”, na 120. godišnjicu od piščevog rođenja, donosi uvid u Desničin život na osnovu obimne epistolarne, zatim i dokumentarne ostavštine, uz obilje nepoznatih ili nanovo interpretiranih podataka i činjenica. Ova knjiga se, podjednako temeljno, bavi i Desničinim stvaralaštvom, analizirajući sve aspekte piščevog književnog rada na podlozi društvenopolitičkih okolnosti u kojima je, iako neretko onemogućavan i spotican, istrajno delovao. Obim i dubina istraživačkog zahvata “Proljeća Vladana Desnice” u tom smislu predstavljaju najveću prekretnicu u dosadašnjem proučavanju i poznavanju piščeve biografije i njegovog ukupnog umetničkog i intelektualnog angažmana.
Bajčeta je, da potsetimo, pre dve godine, kod istog izdavača objavio i „Stvaralačku biografiju Slobodana Selenića“ pod naslovom „Književnost s predumišljajem“.