„Ovo je roman o jednom surovom političkom ubistvu. Ovo je roman o psihološkim, društvenim i političkim uslovima tog ubistva. Ovo je roman u kome se prepliću dva toka svesti: žrtve koja čeka egzekuciju i naručioca koji čeka izveštaj o izvršenom ubistvu. Ovo je roman o dve politike: onoj koja počiva na zločinu i onoj koja odbija zločin kao sredstvo. Ovaj roman postavlja jedno od osnovnih egzistencijalnih pitanja za svakoga od nas: ubiti ili ne ubiti“, objašnjava autor.
U zemlji prepunoj prepoznatljivih pojedinosti, prećutni dijalog vode dva glasa – jedan proročki, drugi silnički – dok svako priča svoju priču a ishod znaju svi. Roman „Šta ptica kaže“, kroz ispovesti i gledišta dvojice „protagonista savremene srpske istorije, pretvorenih ovde u fikciju“, otkriva čitaocu anatomski razložene psihološke portrete – jednog bivšeg predsednika koji je otet i ubijen i njegovog naslednika koji će biti optužen za ratni zločin, jednog dokazanog, drugog nedokazanog, predvodnika i potrčka, žrtve i dželata.
Pomoću tog dvoglasja Vidosav Stevanović osobenim stilom, nesvakidašnjim pravopisom i neumoljivim tonom, u suverenom romanesknom oblikovanju jedne tragične istorijske epizode, ubistva Ivana Stambolića, razobličuje dva lica Srbije i podseća i opominje na motive, mehanizme i postupke inspiratora atentata koji je gurnuo zemlju na dugotrajan „put u bespuće“.
Vidosav Stevanović (1942), pripovedač, romansijer, scenarista i dramski pisac. Prvu knjigu, zbirku pesama „Trublje“, objavio je 1967, zatim zbirku priča „Refuz mrtvak“ 1969 (zbog koje je otpočeo šestogodišnji sudski proces piscu zbog navodnog podrivanja društvenog poretka) i roman „Nišči“ 1971, i svrstao se među najsnažnije glasove i najznačajnije pisce „crnog talasa“ 1960-ih i 1970-ih godina, „proze novog stila“ koju je zvanična kritika ocenila kao napad na socijalistički poredak i društvo.
Posle toga objavio je još tridesetak književnih dela, među kojima su najpoznatije zbirke priča „Periferijski zmajevi“ (1978) i „Carski rez“ (1984 – Andrićeva nagrada), romani „Konstantin Gorča“ (1975), „Testament“ (1986 – Ninova nagrada), „Sneg u Atini“ (1992), „Ostrvo Balkan“ (1993), „Abel i Liza“ (2001), „Demoni“ (2009), „Šta ptica kaže“ (2011), „Ako ikad umrem“ (2014), kao i tridesetak pozorišnih i radio-drama i nekoliko filmskih scenarija. Autor je i dnevničkih knjiga „Dnevnik samoće“ (2010), „Splin Pariza: dnevnik samoće 2“ (2015), „Dnevnik samoće 3: Boja prolaznosti stari“ (2017), i političkih eseja.
Bio je urednik u „Prosveti“ i „Srpskoj književnoj zadruzi“, direktor i glavni urednik „BIGZ-a“. Od 1989. radi u Sarajevu u „Svjetlosti“ kao savetnik. Iste godine osniva grupu Nezavisni pisci Jugoslavije iz koje kasnije nastaje Beogradski krug. Podnosi ostavku krajem 1990. U Srbiji, kao član Liberalnog foruma, podržava demokratsku opoziciju ali krajem 1991. napušta zemlju usled nacionalističke histerije i napada na njega i porodicu, iseljava se najpre u Grčku, a onda i Francusku, gde je dobio politički azil i potom francusko državljanstvo. Prevođen je na tridesetak jezika i dobitnik brojnih domaćih i stranih književnih priznanja, između ostalog i francuskog Ordena viteza reda umetnosti i literature. Vratio se iz egzila 2007, otkad živi povučeno u porodičnoj kući u Botunju blizu Kragujevca.