Libreto „Jedne krvi“ bavi se, dakle, istorijskim sukobom između kraljice Škotske Marije Stjuart i kraljice Engleske Elizabete, u drugoj polovini 16. veka. Što postavlja pitanje – zašto bi Državna opera naručila delo i postavila ga sa takvim samopouzdanjem, delo koje se bavi temom koja leži daleko u prošlosti? Temom koja je već opširno istražena u dramama, pričama, pesmama, raznim operama i drugim muzičkim delima? Šta donosi ponovno gledanje ovog dela? Najkraći odgovor je da to čini veče u operi uzbudljivim. Bret Din dolazi iz Australije, svirao je violu sa Berlinskom filharmonijom od 1985. do 1999, a ubrzo nakon toga je počeo da komponuje. Stoga on zna kako funkcioniše veliki orkestar. I zna kako da iskoristi te mogućnosti, ponekad ih čak i pomerajući do njihovih granica, da bi postigao maksimalan emocionalni doživljaj. U svojim najboljim trenucima, sve to je dopunjeno duhovitošću i inventivnošću.
Priča „Jedne krvi“ odnosi se na dve povezane, moćne žene čije se susedne grobnice danas nalaze u Vestminsterskoj katedrali u Londonu. Pa ipak, tokom celog života, ostale su tuđe jedan drugoj: Elizabeta I vladala je kao kraljica Engleske i Irske skoro pola veka, dok je Marija Stjuart vladala Škotskom četvrt veka. Ogorčena borba za moć između protestantske dominacije i katoličke opozicije, i na kraju pritisak Parlamenta, primorali su englesku kraljicu da pogubi Mariju Stjuart.
Priča poznata ne samo iz brojnih istorijskih knjiga ili drame Fridriha Šilera, sada intrigira novoj operi Breta Dina. Libretiskinja Heder Bets inspiraciju za libreto crpela je iz pisama koje su napisale dve kraljice, kao i iz drugih izvora iz 16. veka. Njana kompilacija kondenzuje eskalirajuću spiralu borbe za moć, intriga, nasilja i aristokratskog uticaja, koja se odvija tokom nekoliko decenija, u zadivljujuću dramaturgiju situacija, pružajući savršenu osnovu za muziku Breta Dina, koja nudi zvučne pejzaže ogromnog dinamičkog raspona, pomerajući granice ekstrema i koristeći nekonvencionalne tehnike izvođenja.
Reditelj Кlaus Gut fokusirao se na ambivalentan odnos između dve žene, istražujući kako se ovaj sukob, „star“ više od četiri veka, i danas prepričava i reinterpretira. Ikonična mesta su oživljena emotivnim intenzitetom kroz dinamičnu interakciju istorijskih perspektiva.
Vladimir Jurovski, sada generalni muzički direktor Bavarske državne opere, ne sreće se prvi put sa Dinom. U njegovom mandatu premijerno je izveden Dinov „Hamlet“, u Glindebornu 2017, a šest godina kasnije on ga dovodi u Minhen. Sada, uz podršku Simens muzičke fondacije i u koprodukciji sa Operom Santa Fea, Državnom operom Južne Australije i Garsington operom u Engleskoj. Oduševljeni dirigent premijerno je izveo ovo scensko delo, koje ostaje verno elizabetanskom dobu, operu iz doba Tjudora o rivalskim, krvno povezanim kraljicama Mariji Stjuart i Elizabeti I. Ali, to više nije drama ljubomore, poput Donicetijeve „Marije Stjuart“ zasnovane na Šileru, već je poludokumentarni društveni portret dve moćne žene u državi i vladi kojom dominiraju muškarci.
Delo se temelji na istorijskim izvorima i, pre svega, pismima dve rivalke, koje su se srele samo na sceni, nikada u stvarnom životu. Кakve to veze ima sa sadašnjošću? Prepoznajemo sebe, najpre, u ovim predstavnicama moći, razvijamo razumevanje za Mariju i Elizabetu, čak i empatiju, delimo njihova osećanja, možemo da razumemo njihove strahove i strepnje i vidimo ograničenja sa kojima se obe suočavaju kao nešto što im je zajedničko, a ne kao ono što ih deli. To je, zahvaljujući izvanrednim pevačicama-glumicama ,Johani van Ostrum (veličanstveno rezervisans Elizabeta, koja maskira svoju nesigurnost), i Veri-Lote Beker (uznemirena Marija, koja korača napred-nazad poput uplašenog jelena). A reditelj, Кlaus Gut dokazuje da je majstor ljudskog stanja, stalno precrtavajući granicu između održavanja prisebnosti i njenog gubitka.
Nova produkcija u Bavarskoj državnoj operi zadaje paradigmatične mere. Oduševljenju publike nije bilo kraja. Potpisnik ovih redova ne seća se kada je jedno delo pod svodovima Bavarske državne opere bilo ispraćeno sa više euforije i dužim ovacijama.