Negde između Jugoslavije, Hrvatske, Austrije, Švedske, Evrope i Sveta. Sedamdesetsedmogodišnjoj autorki (rođena u Rijeci 4. jula 1949) koja je smatrala da su književnost i moralan odgovornost neposredno povezani, pred samu smrt zagrebačka „Fraktura“ objavila je (memoarsku) knjigu „Zašto nisam naučila da kuvam“, koja deluje gotovo kao simboličan povratak na početak – na feminizam svakodnevice, na kuhinju, porodicu, telo, navike i očekivanja koja se ženama nameću kao prirodna. „Fraktura“ je, inače, ranije objavio gotovo celokupan njen opus.

Književnica, novinarka, esejistkinja i jedna od najprevođenijih (na tridesetak jezika) autorki sa prostora bivše Jugoslavije, diplomirala je književnost i sociologiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu, pisala je za tamošnja „Vjesnikova“ izdanja „Start“ i „Danas“, kao i za beogradski, „Politikin“ nedeljnik „Nin“ (kada to nije bila sramota), a potom i za niz uglednih svetskih listova i časopisa, među kojima su britanski „Gardijan“ i američki „Njujork tajms“ i „Nju ripablik“. Tokom 1990-ih njeni tekstovi mogli su se pronaći, isključivo, u splitskom „Feral tribjunu“ (Feral Tribjune)

Početkom 1990-ih i postala je meta nacionalističkog i mizoginog progona. Sa Dubravkom Ugrešić (1949-2023), Radom Iveković (1945), Vesnom Kesić (1948-2020) i Jelenom Lovrić (1948), bila je označena kao jedna od „vještica iz Rija“, u čuvenom napadu zagrebačkog nedeljnika „Globusa“ („Hrvatske feministice siluju Hrvatsku“ Slavena Letice, 1992). Taj slučaj postao je jedan od simbola vremena u kojem su žene koje misle drugačije, pišu protiv rata i odbijaju nacionalističku mobilizaciju, proglašavane izdajnicama. „Kad vam jednom nalepe etiketu, ta se etiketa više ne briše“, rekla je u jednom intervjuu pre nekoliko godina.

Hrvatska, (post)jugoslovenska i evropska književnost izgubile su autorku čiji je opus više od četiri decenije bio posvećen temama koje se izbegavaju, i koja je smatrala da je svako lično delovanje ujedno i političko. Njena prva publicistička knjiga – „Smrtni grijesi feminizma (Ogledi o mudologiji)“ iz 1984. godine (biblioteka „&td“ zagrebačkog „Znanja“), bila je jedan od pionirskih doprinosa feminizmu u tadašnjoj Jugoslaviji. U trenutku kad se o ženskim pravima govorilo uz podozrenje, ona je pisala jasno, provokativno i bez pristajanja na društveni konformizam. Ujedno, tom knjigom najavila je da će njena buduća dela biti obeležena polemičkim kontekstom.

Kasnije će se taj isti glas prepoznati i u knjigama o komunizmu, tranziciji, ratu i raspadu zajedničke zemlje – „Kako smo preživjeli komunizam i čak se smijali“ („How we survived communism and even laughed“, „Hutchinson“, London 1992), „Balkan Express“ (1993), „Cafe Europa“ (1996), „Oni ne bi mrava zgazili: Ratni zločinci na sudu u Haagu“ (2003), „Basne o komunizmu: iz pera domaćih, divljih i egzotičnih životinja“ (2004)“ – gde autorka staru temu propasti komunizma ispisuje kroz basne i glasove životinja, „Tijelo njenog tijela“ – nastalu posle njenog iskustva transplantacije bubrega i suočavanja sa pitanjem dobrote, zahvalnosti i života dobijenog od nepoznatog donora, „Ponovo u kavani Europa“. Ostaće upamćena kao osoba koja je feminističke teme „uvela na velika vrata“ u javnu raspravu.

Slavenka Drakulić objavila je više romana, počev od prvog „Hologrami straha“ (1987), preko „Mramorne kože“ (1989), „Božanske gladi“ (1995), i „Kao da me neme“ (izdanje „Feral Tribune“ 1997, bavio se ratnim silovanjima u Bosni, u Irskoj je snimljen istoimeni film), do „Optužene“ (2012)… Tu su i „Dora i Minotaur: Moj život s Picassom“ (2015), „Mileva Einstein, teorija tuge“ (2016)

Beogradska „Laguna“ objavila je četiri njene knjige – „Nevidljiva žena i druge priče“ 2020, „Mileva Ajnštajn: Teorija tuge“ 2023, „Frida ili o boli“ 2024. i „O čemu ne govorimo“ 2025. godine. Ranije su dve beogradske kuće – „Rende“ i „Samizdat B92“ objavile još dva naslova Slavenke Drakulić, prva „Basne o komunizmu“ (2011), druga „Tijelo njenog tijela“.